Gedichten van Willem Leo van Pelt

In de aard

In de aard zijn alle aardse dingen

Ook al staat men er hevig om te dringen

In de kern van geen enkel gewicht

De liefde voor elkaar is ‘t, waarom alles draait

Maar pas op, het is in één enkele vlaag verwaaid

Van goud is dan nog het waardig dicht

Uw spiegel, en méér dan vederlicht.

Willem Leo van Pelt
Krimpen aan den IJssel, Kerst 2003
Copyright © Willem Leo van Pelt, Krimpen aan den IJssel

Inwaarts

Luister. Hoort het groene, vochtige gras langzaam groeien.

Mussen en krekels, beschutting zoekend, nestelen zich erin.

En terwijl er een boterbloem eenzaam staat te bloeien

Kronkelt ons knarsende pad zich de wijde verte in.

Willem Leo van Pelt.
Krimpen aan den IJssel, 2 september 2003
Copyright © Willem Leo van Pelt, Krimpen aan den IJssel

Irika

Ze keek voorzichtig om de hoek van de straat

Recht in de loop van een geweer

Die kwam om haar te bevrijden

Een glimlach op haar gezicht keerde weer

De bevrijder hielp haar uit haar lijden

Nu weet ze eindelijk waar ze staat.

Willem Leo van Pelt.
Krimpen aan den IJssel, 8 april 2003
Copyright © Willem Leo van Pelt, Krimpen aan den IJssel

Voorbijgegaan

Oh, wat moeder natuur ons al geven mag
Als jongmens je aandacht voorbijgegaan
De wind, de wolken, de bloemen en de bomen
De dieren, wild en ongrijpbaar in elke soort
Het water en de stormen die ons goed overleven

Oh, wat je al in verwondering zag
Dat het voor jouw wensen paraat zal staan
De toekomst, je idealen en je stoutste dromen
Er zal niets, maar dan ook niets zijn dat je stoort
Behalve de werkelijkheid .. die je nog moet beleven

Willem Leo van Pelt.
Krimpen aan den IJssel, 18 december 2000
Copyright © Willem Leo van Pelt, Krimpen aan den IJssel

Goed beschouwd

Goed beschouwd is het leven
één oprispende blauwgroene zee
van over elkaar golvende emoties
tussen twee oceanen van hevige stilte.

Willem Leo van Pelt.
Krimpen aan den IJssel, december 1995
Copyright © Willem Leo van Pelt, Krimpen aan den IJssel

Mariëta's Vlinders

Decennia ingeslepen decadentie en godsvrezen
Het leven zelf leek ontstaan uit woordenboek en hemel
De toekomst voorbestemd, handelen bleek slechts volgen
Onderdrukt, het sluim'rend gevoel, een groots verlangen

In die tijd in m'n jeugd heb ik haar voor het eerst ontmoet
Klein was ze, kittig, o zo bekoorlijk en zestien lentes al
Mariëta. Ontdekte hoe haar eigen vlinders te vangen
Koketterend, de vlasgele haren wapperend in de wind

Ons ontmoeten, een protest tegen hypocriet gedrag?
We kletsten wat af, de wereld zou vernieuwen
Muren opwerpend, tegen vlakheid, het matte in ons bestaan

Het onbesprokene, op een verscholen plekje achteraf
Nerveus was ik, en trillend tot in de toppen van m'n vingers
Stuurde de engel Mariëta me naar dij en vreugdeheuvel
De liefde drinkend uit haar blinde nap

Toen ik haar veel later voor 't laatst onmoette
Nog steeds klein, kittig, zesendertig lentes al
Koosde ze m'n naam, herinneringen glinst'rend in haar wondere ogen
Maar over liefde durfden we nog steeds niet spreken.

Willem Leo van Pelt.
Krimpen aan den IJssel, 8 april 1991

Ashima

De opvoeders hebben haar hart bevroren
De geestelijke volgend die dat wou
Daar staat ze nu, van God verloren
Eenzaam in de ijzige kou.

Willem Leo van Pelt.
Krimpen aan den IJssel, 1 januari 1991
Copyright © Willem Leo van Pelt, Krimpen aan den IJssel

Het ontwaken

Achter mij het onzichtbare
De gesloten, gepasseerde existentie
Waar, tussen het krioelen van daden
Een grijnzende stilte omhoogstaart
De vonkende reflectie van mijn vragen

Ik deins geschrokken achterwaarts
Wordt een antwoord van mij verlangd?
"Ja, ja", krast een grote zwarte vogel
In de wuivende populier
En vliegt weg in de kilte van de nacht

De ochtend gloort door de gordijnen
Een streep licht trekt over de witte muur
Een schril geratel verstopt m'n aderen
De warmte keert weerom in m'n vlees
De grijpbare werkelijkheid klopt aan.

Willem Leo van Pelt.
Krimpen aan den IJssel, 15 augustus 1990
Copyright © Willem Leo van Pelt, Krimpen aan den IJssel

Eén stap voorwaarts.

Het hiernamaals, zo af en toe in de gedachten,

Een droombeeld, pijnlijk soms en vaak zo boterzacht.

Onze kinderen, wat zal er heden van hen geworden,

In een wereld van tegenstelling en haat?

Emoties, als woeste wolken over uitgeholde bergen,

De nevelige waarheid met heilig vuur geladen.

We weten het niet, o god, waar ben je?

Waarop is het nog wachten?

Laten WIJ nu de ultieme vrede stichten,

Een wereld aan mensenliefde rijk.

Opdat de genade van ons dierbaar nageslacht,

Onze eeuwigdurende dwaling zal verzachten.

Willem Leo van Pelt.

De verloren strijd

Mijn zo verscholen en verheven poort heb ik toegedaan

Ik heb me teruggetrokken in verdriet en schaamte

De wachters zijn met emeritaat gegaan

Al die eeuwen door geloofde ik in mijn bouwsel, het geraamte

Van wereld vol mensen, met het lot van anderen begaan

De ogen zijn mij in een flits geopend

Men beleed, devoot geknield, de liefde met de mond

De gedachten inmiddels elders, op voordeel en overwinning al hopend

Het mes van de eigen wil heeft mij in de rug diep en diep verwond

Alleen jij, voor jou doe ik nog eenmaal open

Je bent oud, en ziek, en je weet niet meer wat te zeggen

Wij zijn broeders uit de oude tijd van ernstig hopen

Het werkt niet meer

We hebben het tegen de werkelijkheid af moeten leggen.

Willem Leo van Pelt

Lepelglans

Ze lijkt me toe te glimlachen, zo ligt ze daar

Blinkend van gezondheid, onder het licht van de spots

Haar gelige ogen lijken van papier, ze zijn op mij gericht

Het slanke onderlijf in serene rust gestrekt

Gereed te worden aangeraakt door mijn strelende vingers

Dan til ik haar zachtjes op van het fantasieloze kleed

Mijn gedachten dwalen af

Waarom in hemelsnaam ben jij geboren in een fabriek

Met zoveel vernuft en verleidelijkheid gemaakt

Dat ik nauw’lijks mijn lippen op je durf drukken?

Willem Leo van Pelt

Kerstmis 2002

DIVERSEN

Auto’s

Auto's ....

Ik heb er ook één.

Zolang ze geen gebreken vertonen,

Kun je er verliefd op worden.

Heb je er eenmaal één

En vertonen ze dan een gebrek,

Dan pas ga je er echt van houden.

Anders zou men er niet zoveel aan spenderen.

Willem Leo van Pelt.

Verkoudheid

Het verschil tussen stamboomonderzoek en verkoudheid: de laatste gaat over.

Willem Leo van Pelt.

Gymnastiek

Het leven kun je vergelijken met gymnastiek. Je moet over heel wat souplesse beschikken om er doorheen te kunnen.

Willem Leo van Pelt.

Jalousie.

Jaloesie is de gevangenismuur die je om je eigen geest hebt opgetrokken

omdat je in je egoisme geen ontsnappingsroute weet te vinden over het verschil

dat jijzelf bereiken kunt en datgene wat een ander je in jouw ogen had moeten overhandigen.

Willem Leo van Pelt.

Homepage | E-mail | Weblog | Webshop